هست شو! و بی درنگ هست می شود............
می بینمت...
گوشم شنید قصه ایمان و مست شد کو قسم چشم؟ صورت ایمانم آرزوست
(مولانا)
عمری رخ یکدگر ندیدیم به چشم امروز که در وی نگریدیم به چشم
احوال دله سوخته از بیم رقیب گفتیم به ابرو و شنیدیم به چشم!
(اوحدالدین کرمانی)
من این حروف نوشتم چنانکه غیرندانست توهم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی!
(حافظ)
می توان صد نامه انشا کرد از راه نگاه شبنم بی درد اگر در گوش گل سیماب ریخت
(صائب تبریزی)
نشود فاش کسی آنچه میان من وتست تا اشارات نظر نامه رسان من و تست
(سایه)
زلف؟؟؟
یک عمر می توان سخن از زلف یار گفت در بند آن مباش که مضمون نمانده است!
(صائب تبریزی)
هر خم از زلف پریشان تو زندان دلی است تا نگویی که اسیران کمند تو کمند!؟
(سعدی)
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کا نجا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت!
(حافظ)
دل به زلف یار هم آرام نتوانست کرد این مسافر منزلی در شام نتوانست کرد
باید همه تن دل شد و آشفت و جنون کرد تا محرم گیسوی سیاه تو توان شد!
(بیدل دهلوی)
- مولانا از عاشق میگه:
عاشقی پیداست از زاری دل نیست بیماری چو بیماری دل
علت عاشق ز علتها جداست عشق اصطرلاب اسرار خداست
عاشقی گر زین سرو گر زآن سراست عاقبت ما را بد آن سر رهبر است
هر چه گویم عشق را شرح و بیان چون به عشق آیم خجل باشم از آن
گرچه تفیسر زبان روشن گر است لیک عشق بی زبان روشن تر است
چون قلم اندر نوشتن می شتافت چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت
عقل در شرحش چو خر در گل بخفت شرح عشق و عاشقی هم عشق گفت...
(مثنوی معنوی)
از شبنم عشق خاک آدم گل شد صد فتنه و شور در جهان حاصل شد
صد نشتر عشق بر رگ و روح زدند یک قطره از آن چکید و نامش دل شد